یک فنجان شعر

این که می گویند دلگیر نباش خدا بزرگ است دلتنگی را بزرگ کرده اند غصه ها یکی پس از دیگری می آیند با موهایت وَر می روند نبض ات را می گیرند و درست مابینِ آمد و شدِ خون به مویرگ جایی برای خود باز می کنند می خواهم جایی بیشتر برایت باز کنم کنارِ خودی ترین شکلم کنارِ تَرَک های دستم وقتی غصه می خورم وقتی مشغولِ کارم تو بزرگترین مشکلِ منی وقتی می خواهم به بودن ات فکر کنم در من بزرگ شده ای مثلِ خرافه ای در روستا مثلِ شایعه ای در شرق, فقر در افریقا در من بزرگ تر شده ای مثلِ دختری که تازه سینه در آورده است و مادرش پر از دلشوره ست! نمی دانم با چشم هایت چه کنم با دست هایت و موهایی که بادهای گرسنه ی شرق و غرب را تا پنجره ی خانه ام کشانده است

#بهرنگ_قاسمی

#یک_فنجان_شعر